Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Reis mee met onze bezoekers. Spannende reisverhalen van onze eigen globetrotters.

Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Ongelezen berichtdoor Maikel » April 8, 2013, 7:47 pm

Voorwoord:

Ik speelde het klaar om als Belg in Schiphol met veel vertraging aan te komen.
De plaatjes aan de incheck van Thai Airways werden reeds verwijderd. In allerijl werd ik via aparte toegangen begeleid naar de Jumbo 747. In het vliegtuig werd ik met een boos applaus onthaald, mocht niet op de gereserveerde stoel aan het venster zitten maar eenmaal in de lucht werd de indringer van het zitraam verwijdert. Ik tuurde urenlang door dat raam en de vlucht verliep via landing in Rome en ook nog in Karachi. Bangkok lag toen 15uur ver.
Ik wist eigenlijk niks en had niet meer bij dan een reisfolder met enkele basisgedrag regels + een kleine landkaart.

Deel 1/4 - BANGKOK- augustus 1980.

De tarmac van Don Muang luchthaven lag te zweten in de ochtendhitte, het rook er naar abrikozen en kerosine. Ik zou het sprookje betreden en voelde me bibberen van onwennigheid: maar wat kwam ik daar in dat land doen? Ik voelde een tinteling en de mysterieuze geur eenmaal aan de grote uitgangspoort met zicht op een tempeldak vol gouden weerkaatsingen in de ochtendzon. Er plakte een scheel ziende kerel als een schaduw aan mijn lijf die me absoluut in zijn taxi wou vervoeren. Maar ik wist niet waarheen, kon hem toch moeilijk - Bangkok- zeggen? Het enige wat hij tot vervelens toe herhaalde is het woordje ‘chiep taksie’ Maar hij liet me niet op adem komen. Ik dwaalde in de luchthaven rond op zoek naar een geldwissel en ontdekte een toerist office. Rose hotel leek me wat en verkreeg een voucher en de aanbeveling om een taxi te nemen. De meneer die ‘Chiep’ riep pakte mijn valies, al wou ik liever rijden met een andere ‘meneer’ Maar ik zat in zijn rijdend ding dat wellicht de oorlog met de Jappen overleefde. De ruiten waren met donkerblauwe folie afgeschermd want airco bleek nog niet uitgevonden. Als het ding remde trok hij corrigerend aan het stuur. Voor de rest deed hij niks dan lachen en tateren en ik verstond er gene bal van, behalve het woord massage, ik glimlachte om de woordherkenning en een kwartier later zat ik in een duistere zaal vol versleten muffe zetels. Uit beleefdheid nipte ik aan mijn eerste lauwe Singha en na veel vijven en zessen de knuffelde dames proberen uit te leggen dat ik pas geland was en dat zeven uur in de morgen te moe was voor om het even wat, maar dat ik later zou terugkomen… Chiep vond het lollg waarschijnlijk om zijn toegekende benzinebon en herhaalde nu om de haverklap het woordje ‘massage’ en daarbij ging de duim proestend de lucht in. Stopte in de omgeving van Nana aan een onbekend hotel waar ik onmogelijk het Rose hotel kon in herkennen. De valies werd reeds uitgeladen en ik moest hem volgen naar de lobby. Ik werd moedig en vroeg de meneer aan de balie ‘ Rose hotel’ ?? De meneer aan de balie wist niet wat zeggen en keek verveeld. Chiep was in opperste extase om zijn nieuwe benzinebon? Ik werd lastig en jetlag moe en wou al of niet ‘cheap’ naar mijn gereserveerde hotelbon van Rose hotel. Hij leek plots me te begrijpen, en zwenkte onhandig even later een smal steegje in en herkende de woorden ‘Rose’ op de hotelgevel al corrigeerde hij dat in ‘Loss otel’ Ik was ter bestemming en op Patpong en in Bangkok. De liftboy grapte om mijn discreet borsthaar en ik vond dat hij mooie druivenogen had. Ik voelde me evenwel compleet verloren in een wereld dat ik niet kende en waar ik me niet in thuis zou voelen, verlangde opnieuw naar de weidse horizons van Grand Canyon’s of sublieme Monument Valley’s of zelfs naar Los Angeles of New York maar niet in die klungelige doolhof van Bangkok.

Aan de hotelreceptie was er een leuke dame dat wat Franse taal oefende en zij leek in ‘Paris’ ooit een ventje gehad te hebben. Zij zou morgen op een plannetje een cirkeltje trekken rond de dingen dat ik moet zien en uitleggen hoe ik er met de bus moet geraken en voegde meteen toe dat ik nu best wat ‘dormir’ moet doen. Maar aan slapen had ik geen zin en probeerde de omgeving van Suriwong rd te verkennen. Ik doe dat altijd en overal, het blokje rond een onbekend hotel verkennen: eerste straat links en opnieuw links en opnieuw links maar ik zat meteen vast in doodlopende steegjes vol stinkende rommel. Zou ik niet mijn retourvlucht bij Thai Airways kunnen vervroegen? Een vriendelijke meneer met kraaknet hemd en das, sprak me in vloeiend Engels aan en hij was nieuwsgierig naar mijn prille indrukken en bood me een koffiegesprek aan. Ik ging er op in en was verheugd om al die vriendelijkheid en stelde hem al kletsend vele vragen over zijn Bangkok. Hij zou me begeleiden naar al het moois van Bangkok, toevallig om de hoek wist hij een vriend dat tuk tuk chauffeur is. Ik kreeg argwaan en betaalde alle consumpties met de jetlag smoes om hem kwijt te spelen. Ik voelde me dapper en jong en een kruisvaarder op onbekend terrein.
Na een nachtje Patpong wat om de hoek lag, vond ik stilaan de zone leuker worden,waagde me zelfs te dineren op de boot dat in het moeras lag omgeven door palmbomen en wandelende zachte verleidingen. Maar Patpong en Silom waren pikke donker en had nog geen nachtmarkt, was blij hier en daar een door neon buis verlicht voedselkarretje te zien.. maar daar kropen van die plakkerige kleine krokodillen op dat glaskastje.

Het met balpen omcirkelde plannetje bleek om Wat Phra Keaw te gaan en Wat Pho, en bij de terugkeer met bus 15 moest ik maar uitkijken naar de punttoren van het Dusit hotel en daar afstappen…Wat Phra Keaw was een openbaring een onvergetelijke impressie van grootsheid en goud en ontroerende Thaise rituelen. Wat Pho closed … holiday ! beweerde een toevallige en hulpvaardige man. Ik vertrouwde het niet, die spontane hulpvaardige leek sterk op de kerel die me een gratis koffiegesprek aanbood. Dan maar op safe spelen richting bus 15. Maar de bussen droegen een thais nummer dat eerder op algebra leek. De buschauffeur begreep me niet, dus ikke de 10 vingers opensperren en vervolgens een opengesperde handpalm om de vijftien te suggereren .. de kerel schaterde achter het stuur. Ikke dan de beide handen op de motor gelegd om ‘bus’ te bedoelen, de kerel werd haast gek van mijn gebarentaal en als ik dan opnieuw met alle vingers de 15 probeerde te verduidelijken leek hij klaar om naar het gekkenhuis afgevoerd te worden. Een tiener had het in de gaten en met veel schroom liep hij en eindje mee en daar stond een bus fittien beweerde hij. Ik bedankte hem maar die bus nam een heel ander parcours dan de heenweg, hij klefferde door de ingewanden van de stad maar belande toch aan het hotel. Madame Paris toverde haar beste glimlach en zei ‘ Wat Pho not close go back mollow’
De volgende morrow inderdaad Wat Pho ’open’ en genoot in een zak gestoken van een stevige massage door een oranje monnik uitgevoerd op een granieten bank onder de boom met zicht op de tempel. Op de terugweg ontdekte ik Tha Thian en had het gevoel nu echt in Thailand te zijn, het zicht op de immense rivier en Wat Arun hadden me nu volkomen in de ban. Maar op zoek naar de bus 15 liep ik helemaal verkeerd en kwam terecht op Wat Suthat dat niet op het cirkeltje van madame Paris stond. En in de verste verte geen referentie of punttoren van het Dusit Thani te bespeuren. Dan doe ik zoals altijd als ik in paniek ben en dat is trillend van angst … rustig proberen doen. Hoe ik toch in Rose hotel aankwam weet ik niet, niet via taxi want die waren zeldzaam en als ze taxi speelden waren het privé mensen stijl cheap.

Een klongtour werd in straatfolders bestempeld als de highlight. Madame Paris arrangeerde een privé toer. De boot scheurde de Chao Praya rivier af en dook langzaam het Dao Kanong kanaal in en werd daarbij gezegend door een oranje monnik die haast in de rivier stond. Het krioelde even verder van sloepen met peddelende boot dames met een leuk bamboehoedje als een lampion. Het was de vlottende markt van Wat Sai met hemelse fruitgeuren en animo. Even later tufte het bootje door een oerwoud van schuinshangende palmbomen, een paar knapen doken er het water in. Ik waande me nu in een hemels paradijs vol vriendelijk wuivende oeverbewoners en werd wat emotioneel, voelde me opnieuw verloren ergens op het einde van de wereldbol en zo ver weg van mijn zotte België. Ik had het tropisch paradijs gezien en alle latere klongtours konden de vergelijking niet aan. Wat Sai bestaat niet meer en het paradijs van Suan Phak kan niet meer bevaren worden. Bij het uitstappen vroeg ik wat die monk aan het begin van de tocht deed. De boot bestuurder wist meteen het antwoord: de toerbootjes worden gezegend om Bouddha te bedanken om de komst van de toeristen.

Groot tijd om het thuisfront nog eens op te bellen, sprak af met een tuk tukker en de ritprijs was iets van een 30 bath, belde vanaf het Post en Telegraph Office ( omgeving van het huidige River City) en dezelfde tukker bleek te staan wachten. Dus in zijn grasmachientje instappen en dezelfde weg terug. Maar de prijs was nu niet dezelfde als op de heenrit maar gewoon het dubbele. Ja, zei het ventje ‘Heen hebben we onderhandeld- maar de terugweg niet! Ik was toe aan een geldwissel. Op Patpong had ik een rijdend kantoortje gezien en liep te voet langs Lumpinipark en Erawan shrine. Heel die intrigerende bedoening aldaar deed me voortaan blijvend verliefd worden op deze plaats en .. op Bangkok dat jaren later ferm toegetakeld is door beton.





2/4 BUSRIT NAAR PHUKET CITY augustus 1980.

Om welk uur vertrekt je vlucht naar Phuket vroeg een Rose hotelgast omdat hij mijn bordeaux kleurige valies in de lobby zag staan. Toen ik ontkennend antwoordde dat het met de bus vanaf de southern terminal zou gaan krapte hij zich bedenkelijk achter de oren en wou het afraden. Toen ik bij valavond in de lijnbus stapte vroeg ik me af, wat die hotelgast allemaal bedoelde en keek nog eens zenuwachtig op het papiertje met het hoteladres dat ik van de receptie gekregen had : Rawai beach en Garden Bangaloo (Thais voor Bungalows)…Ik nestelde me achteraan bij het venster op een metertje van de toiletdeur. Het busraam had een rond gaatje waar ik mijn vinger kon in doorsteken. Hop, richting evenaar dacht ik toen de lijnbus toch vertrok. Langs waar hij zou rijden had ik geen flauw benul .. enkel een beschreven papiertje met Garden Bangaloo. De bus was maar voor de helft bevolkt en de meesten lagen als uitgestrekt in bed maar met allemaal hun hoofd richting doorgang. Ikke natuurlijk met het hoofd naar het gat in de ruit. Vond het vreemd dat ze allemaal ongemakkelijk met het hoofd op de doorgang lagen.. en de bus veel te rap reed. Plots remde hij bruusk en stopte. Iedereen keek door het raam en bemerkte ook een dampend gevaarte in de ravijn met de wielen omhoog Nadien toeterde de chauffeur des te meer. Zou de rit toch gevaarlijk zijn, was het dàt - dat die hotelgast in het nu verre en donkere Bangkok me wou vertellen?

De bus stopte later opnieuw maar nu aan een open hangar. Er me werd teken gedaan dat ik moest uitstappen, de meesten zaten al aan een lange tafel en kreeg ongevraagd een plastiek kom met troebel water en rijst. Alles werd zwijgzaam als door schimmen opgediend en keek wat hulpeloos naar een koele vitrinekast met die kleverige tchin tchoks . Het was immers de enige verlichting buiten de sterren en een paar olielampjes. De buschauffeur zat met naakt bovenlijf ondergedompeld in een hoge waterton terwijl hij met een houten pollepel water over het hoofd doopte .. en intussen maar blijven glimlachen naar de sterren en de passagiers. Vreemd land toch?

Opgefrist leek hij nog sneller te rijden. Er klutste nu water en stank uit de toiletdeur en ik zat wijselijk verder met opgetrokken voeten en valies op de zetel. Hij stopte weer en ditmaal stapten een drietal kletsende militairen met helm en geweer de rit mee op.( toevoeging: dat was in Prachuap Khiri Khan) Nu reed de bus als door de duivel bezeten en plots hoorde ik doffe schoten ergens uit de wildernis, keek stomweg door het venster terwijl de passagiers reeds helemaal plat gingen liggen. De militairen schoten als robotten terug door de intussen geopende busdeuren er was zelf eentje die uit de snelbus hing te schieten. Ik kon mijn ogen en oren niet geloven al knalde het niet zoals in een Far West film met John Wayne .Was nu het dàt wat die hotelgast uit Bangkok bedoelde? Toch had ik geen angst … het leek op een cinema enscenering waar ik geen deel aan had. Kilometers verder stapten de militairen grappend uit en de rit verliep verder veel langzamer. De toiletdeur stond nu ook open en niemand wou pootje baden om het ding dicht te doen. De ochtendmist kwam opdagen en zag in de waas een sliert oranje monniken op bedeltocht en palmbomen en palmbomen. Rond 09:00 stopte de bus opnieuw… we waren blijkbaar in Phuket City na een helse rit van nagenoeg 14 uur… met dezelfde chauffeur! Ik stak voor het uitstappen even mijn vinger helemaal door dat kleine venster gaatje en begreep dat het een oud kogelgat was.



3/4 PHUKET - RAWAI en PATONG BEACH augustus 1980.

In Phuket city lagen wakkere inwoners krom van het lachen bij het zien van mijn Samsonite met wieltjes .. wat was daar nu zo gek aan? Rawai beach begrepen ze niet tot er een snuggere het bestempelde als ‘Lawaai biech’ en nam giechelend mijn hand vast om mij en die rare valies met wieltjes naar een open truck te begeleiden. Daar zat ik dan niet wetende waar en hoe de rest naar ‘Lawaai’ zou verlopen. Kreeg intussen gezelschap van zwijgzame kippen in hun bamboe mand begeleid door kwetterde dames die een heel rare uitspraak hadden. Er werd ook een zwart varken als niet betalende passagier binnen gehesen. Raar Thailand!
De vertrekkende camion werd door de marktomstanders uitgewuifd terwijl er discreet grapjes gemaakt werden omwille van mijn niet platte neus. Het ding met zijn inhoud vertrok dus richting biech, terwijl ik het gebeuren op film probeerde vastleggen leken de kwetterende dames te verstommen. De rit was adembenemend mooi met al die palmnomen en rijst oases met werkende buffels. Daar stopte de truck en de chauffeur sloeg aan het kletsen aan een paar houten planken met luifel. Hij betaste kritisch een voor een de meloenen tot hij zijn beste keuze ontdekte, kreeg van de taterende verkoper nog een koordje rond de meloen en stapte triomfantelijk met het spul voorzichtig achter het stuur en kwam later aan de zee wat zijn eindpunt leek. Die zee was ongelooflijk groen en blauw en voor de rest zand en een oerwoud van palmbomen .. verder niks. De dames wezen me met een handgebaar naar iets in aanbouw leek dat volgens Miss Pari uit Bangkok het’ Bangalooow’ was. De valies op wieltjes werd door het zand naar een hut gesleept en verbaasde me over de ruimte van het bamboe hok waar ik tussen de spleten zelfs de zee kon zien. Hier zou ik dan 3 dagen in pure Robinson stijl eenzaam doorbrengen … samen met de zwarte biggen op het strand. Het voorgeschotelde eten was een variatie van rijst met wat dingen bovenop en water. Ik lag wat te woelen in bed denkende aan al de avonturen met die lijnbus en ook dat ik binnen 3 dagen dezelfde zou moeten nemen …en aan het gekwaak van kikkers rond de hut. Wou de nacht en de sterren eens zien en verschoot me te pletter omdat onder het venster een jonge man met geweer op de schoot lag te waken, van roomservice gesproken! Ik wou grappen om al dat kikkerlawaai en stak mijn vingers in de oren, meteen knalde een karabijn richting sloot en heb geen kikkers meer gehoord.

Het strand liep onbelemmerd tot mijn voordeur en besloot even naar links te wandelen naar al die rare vissersboten en die massa’s kokosnoten. Maar werd stilzwijgend aangekeken door een bende gehurkte zeezigeuners. Ik voelde onrust maar liet het niet blijken. Dan de andere kant richting heuvel opgeklommen doorheen het struikgewas. Een kerel sprong onverwacht voor mijn neus en zag enkel zijn opgeheven machete. Hij zag dat ik lijkbleek werd en begon te lachen en liet het mes zakken. Maar die heuvel heb ik niet verder opgeklommen. Dan maar wat liggen te niksen op het strand en kreeg gezelschap van een oude tandloze man met een fles Mekhong en zo hebben we liggen te vertellen en te vertellen ieder in zijn eigen taal tot de hemel heel mysterieus roze kleurde.

Besloot de volgende dag een expeditie te wagen naar Patong beach. Via Phuket centrum nog even oriënteren waar de bus morgen richting Bangkok zou vertrekken. Ook het enige (?) hotel in aanbouw gezien door rare bamboe steigers omgeven. Patong beach kende niemand, PatHooong biesh echter wel. Het werd een lange slingerende rit tussen rotsen en palmbomen dat als onkruid leken te groeien. Af en toe klopte een passagier op het dak en het ding stopte midden op de rijweg, er waren immers geen tegenliggers. Patong was vrijwel onbewoond zag hier en daar iets van een bouwsel uitsteken en wat walmende rook. Tussen de brousse op het strand en een ton als bbq.dus toch een ‘ restaurant’ al smaakte de verbrande lobster me niet. Het werd die dag zelfs bloedheet en wou dus zo snel mogelijk weg, immers in dit gat was niks te zien. Waarschijnlijk lag het er al eeuwen zo bij ( Dat het zo snel transformeerde naar een toeristische trekpleister blijft me een raadsel. Bangla rd. moet ergens tussen al dat struikgewas ontstaan zijn) Maar ik stond nu in the middle of no-where en de hitte op de bus te wachten… die maar niet leek aan te komen. Aan de overkant een roestig zinken kot met enkele bewoners die om beurten naar de marsman kwamen kijken. Iemand wenkte me dat het marsmanneke dichterbij moest komen en zonder woorden kreeg ik uit een ton een kroes lauw water aangereikt. Eigenlijk durfde ik er niet van drinken, had schrik van bacteriën en ander onheil maar durfde de gastvrijheid niet afslaan. Ze verzekerden me met gebaren dat de bus nog zou komen en in afwachting kreeg ik een bananenblad hoedje. Ik dan met een paar gebaren duidelijk maken dat een aap in ‘Lawaai’ met mijn hoed aan de haal was gegaan .. en ook met mijn zonnebril. Een spiegel werd bijgehaald en moest het modieuze hoedje bewonderen, het marsmanneke leek eerder op en Robin Hood.

Ik geraakte veilig en zonder incidenten met de dagbus richting Bangkok en het bananen hoedje heb ik ergens samen met de herinneringen op Rawai beach als een geschiedenis achtergelaten.


4/4 PATTAYA augustus 1980


Ik breng jullie nu even mee naar Pattaya tijdens de naweeën van de Vietnam oorlog. Sommige veteranen zijn blijven plakken, verliefd geworden op dat prachtige exotische Pattaya. Ze baten stalletjes uit en toveren met echt vers geplukte fruitsappen op wat nu Walking Street noemt. Hij (zal hem Joe noemen) Joe bereid me de lekkerste cocktail zonder fake vlagjes of prikkers in het glas met behulp van zijn slanke relatie die zo een ontwapende glimlach heeft. Een vuile slordige Thai (jongen) was intussen blijven stilstaan hij leek op een zwervershondje, probeert met gebarentaal me duidelijk te maken dat hij mijn schoenen wil opblinken. Ik nipt aan de cocktail en strek discreet mijn voeten om hem woordeloos duidelijk te maken dat ik slippertjes draag. De thaiboy dringt nog voorzichtig wat aan en gaat met zijn bakje schoenblink elders zakgeld zoeken. Joe lijkt een zucht te geven en bied me vuurtje voor mijn onafscheidelijke sigaret.

Ik loop richting P.K. Villa, naar mijn sobere maar prachtige kamer met zeezicht en lummel wat op het balkon, kijk naar die groene zee het is een zeer idyllisch uitzicht met zacht wuivende palmbomen en hondjes die op het verlaten strand ravotten. Ik doe nog een miniwandel op de Beach road en zie aan de overkant niks anders dan palmbomen jungles en kan er doorheen zelfs de paralel road( Second rd) zien met zijn kronkelend zandwegje en gek vervoer, af en toe kom ik een oase van een kast van een hotel tegen. De rijke westerlingen zijn intussen verpakt in een wit kostuum en hun dames met zwierige lange rokken en hoeden. Le beau monde maakt zich klaar om ook wat te wandelen in dat paradijs met zijn unieke tropische zonsondergang. Ik word melancholisch omdat mijn Thai reis een einde neemt. Morgen zit ik in het vliegtuig naar het land op het einde van de wereld, maar hoe geraak ik nu op de luchthaven van Don Muang?

Ik zit al in een open restaurantterras naast de VIP madammen en heren en al dat eldorado dat op de Beach rd. revue maakt. Plots schiet de thaise shoe shine boy triomfantelijk naar mijn tafel hij wijst naar mijn schoenen alsof het de lotto was. Hij kruipt onder tafel en begint mijn schoenen te bewerken en te bewerken, ik voel wat schroom hij lijkt een hondje dat onder tafel ligt te werken alsof ik zijn enige ‘klant’ van de wereld ben. Het zweet parelde op zijn vuil voorhoofd terwijl hij met een sierlijke wai en brede glimlach zijn fooi in ontvangst nam.
Ik had medelijden met hem en maakte een gebaar of hij iets wou drinken, hij aarzelde zeer lang en moest mijn gebaar herhalen. ‘ Splite’ zei hij stil, ik bestelde een Sprite en deed teken dat hij naast mij moest zitten. Daar zat hij te glunderen naast een farang met zijn Splite met rietje. Hij staarde meestal voor zich uit en bekeek me soms met die grote ogen als druiven en dan die royale glimlach zag daarbij dat hij erg vuile tanden en werkhanden en een bescheurde kledij. Plots voelde ik zijn hand en arm op mijn knie, Thaiboy knuffelde zich als een katje tegen mij aan. Ik werd wat onwennig door dit gedrag, zeker in het openbaar en tussen al die pseudo vips die al lekker aan het roddelen leken. Ik glimlachte wat naar hem maar wou eigenlijk zeggen dat ik me erbij wat ongemakkelijk voelde. Hij boorde zich diep in mijn ogen en ontdeed zich van zijn vuile hals ketting en poogde het om mijn hals te doen. Ik deed een gebaar van ‘ no thank you” en als de bliksem vluchte hij weg. Hij leed gezichtsverlies wat niet mijn bedoeling was, maar wou hem zeggen ‘ Dank U lieve jongen maar dit is van jou het behoort je toe …( en ik zal zoiets nooit dragen.) Intussen was aan de overkant het enig pakhuis naast de strandpier volgelopen met speelse en wulpse dames.

“The Chicken farm” zuchte Joe later aan zijn fruitstalletje “ God! What have we do to this lovely people : First de War, and now this!!

Na al die jaren herinner ik me levendig zijn woorden, de Chicken farm bestaat lichtjes gerestaureerd nog altijd, het is het eerste houten gebouw aan het strand op de intussen uitgegroeide Walking street. PK Villa is nu Mike’s shopping center geworden en de mondaine sfeer met zijn Vips zitten ergens op de Antillen. Tijden veranderen snel in Thailand, wat vandaag nog bestond is morgen plat gewalst.
Ik kom nog graag naar het nieuwe Pattaya , al is Joe zijn strooien hutje weg.
Laatst gewijzigd door Maikel op Mei 1, 2013, 9:36 pm, in totaal 1 keer gewijzigd.
If the facts changes - I change my mind
Gebruikers-avatar
Maikel
 
Berichten: 586
Images: 0
Geregistreerd: April 7, 2013, 5:47 pm
Nationale Vlag:
Belgium

Re: Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Ongelezen berichtdoor Maliana » April 8, 2013, 10:25 pm

Zo mooi!
Maliana
 
Berichten: 422
Geregistreerd: April 5, 2013, 7:42 pm
Nationale Vlag:
Netherlands

Re: Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Ongelezen berichtdoor Daantje » April 9, 2013, 12:05 am

Wat kan je mooi schrijven Maikel!
Als ik dit zo lees dan is het heel dubbel, aan de ene kant heb je destijds het Thailand meegemaakt zoals het was, en aan de andere kant ben ik ook wel weer blij met hoe het nu is, een beetje minder modern zou mogen maar als ik lees, kogelgaten, dan schrikt het toch wel een beetje af. :o :D
Wij zijn voor het eerst naar Thailand gegaan in 1999, ik denk dat dit er mooi tussen in ligt, niet te hip en toch nog wat authentieker dan nu.
Je zou een mooi reisboek moeten gaan schrijven, met tips en dingen die je hebt meegemaakt, dat wordt zeker een bestseller, ik kijk uit naar je volgende verhaal, je zal vast nog veel meer weten te schrijven. :D
Laatst gewijzigd door Daantje op April 9, 2013, 8:43 am, in totaal 1 keer gewijzigd.
Daantje
 
Berichten: 765
Geregistreerd: April 5, 2013, 11:12 am
Nationale Vlag:
Netherlands

Re: Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Ongelezen berichtdoor Anneleen » April 9, 2013, 8:41 am

Ik begrijp volkomen de dubbele gevoelens van Daantje. Ik was er voor het eerst in 2007... dus ja, van dat alles heb ik helemaal niets meegemaakt. Ik heb nu al zoveel schrik op de bussen (door het verkeer en de staat van de bussen), laat staan met kogelschoten!
Travel is the only thing you buy, that makes you richer.
Gebruikers-avatar
Anneleen
 
Berichten: 937
Geregistreerd: April 5, 2013, 12:43 pm
Nationale Vlag:
Belgium

Re: Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Ongelezen berichtdoor Torra » April 10, 2013, 12:23 pm

O Maikel, ik vind het niet alleen mooi, maar heb ook vaak hardop moeten lachen, het leest daardoor als een trein!
Ga door alsjeblieft en als je ooit een boek schrijft ben ik fan van het eerste uur.
Thailand and Corsica addict for ever...........................
Gebruikers-avatar
Torra
 
Berichten: 1153
Geregistreerd: April 5, 2013, 10:51 am
Nationale Vlag:
Netherlands

Re: Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Ongelezen berichtdoor John1970 » April 10, 2013, 1:17 pm

Geweldig Maikel, ik kan alleen maar zeggen, meer, meer, meer.......
John1970
 
Berichten: 61
Geregistreerd: April 9, 2013, 11:44 am

Re: Thailand anno 1980 - Mijn mooiste reis.

Ongelezen berichtdoor bommel » April 10, 2013, 5:19 pm

heerlijk om te lezen Maikel, dank je wel!
Gebruikers-avatar
bommel
 
Berichten: 95
Geregistreerd: April 5, 2013, 3:59 pm
Nationale Vlag:
Netherlands


Terug naar Reis mee......

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron